Villa Le Coin Perdu

Postkaart LeCoinPerdu 
Na jaren samen met echtgenote Cidonie het Hôtel des Artistes te hebben uitgebaat, verhuisde Emile Van Doren in 1913 met zijn gezin naar de villa die hij liet bouwen aan de Verloren Kostweg. De architect is naar alle waarschijnlijkheid Adrien Blomme (1878-1940). Als hoofdarchitect voor de bedrijfsinfrastructuur, tuinwijk, scholen en kerk van de mijn van winterslag vertoefde de Brusselse architect vaak in Genk. De stijl van villa Le Coin Perdu leunt sterk aan bij die van de woningen die Blomme voor de Eerste Cité van Winterslag tekende in cottagestijl, geïnspireerd door de Engelse tuinwijken.
 
Het atelier
Villa Le Coin Perdu werd overduidelijk als kunstenaarswoning geconcipieerd, getuige het grote atelier. Emile Van Doren hechtte groot belang aan zijn werkplek, waar een groot venster het noorderlicht alle kansen gaf om het atelier van het nodige licht te voorzien. Bijzonder is ook het bordes. Ofwel werd dit gebruikt door de kunstenaar om letterlijk afstand te nemen van zijn - soms erg grote - schilderijen, en zo de perspectiefwerking te beoordelen. Of zou het toch zo zijn dat Emile Van Doren geen bezoekers of potentiële kopers in zijn atelier duldde en hij hen zijn werken enkel liet uitkiezen van op deze plek?
 
Het atelier werd intensief gebruikt. In de zomermaanden trok Emile van Doren de natuur in om te schetsen en te schilderen. De wintermaanden werden benut om de doeken af te werken of op groter formaat over te zetten.

 

Het leven in de villa

Foto EVD VanDorenengezin  

Vaak wordt gezegd dat met de verhuis naar de villa, het kluizenaarschap van de schilder begin.  Deze veronderstelling lijkt echter op weinig feiten te berusten. De vele foto's in de collectie van het Emile Van Dorenmuseum met tal van gasten, veelal uit Brussel, bewijzen het tegendeel. Ook zijn familie zakte vaak af naar Genk.

Ook bevriende kunstenaars en kunstverzamelaars bezochten Van Doren in zijn villa. Zo was Herman Richir (1866-1952), sinds hun gezamenlijke academietijd in Brussel één van de beste vrienden van Van Doren, een regelmatige en graag geziene gast.

Doorheen de villa moet vaak muziek te horen geweest zijn. Dochter Stéphanie (Fanny) was zeer muzikaal aangelegd. Haar piano (R. Ibach Bruxelles) en harmonium (Estey Organ, Brattleborough), een viool en verschillende partituren maken vandaag nog deel uit van de museumcollectie.

De villa was ingericht met antieke stijlmeubelen en siervoorwerpen en kunstwerken, waaronder - naast zijn eigen werk - ook werken van tijdsgenoten, zoals Constantin Meunier.

Het huishouden in villa Le Coin Perdu werd, zeker vanaf de jaren '30, gerund door Fanny. Een inwonende meid, die via een kleine bediendentrap in de keuken haar slaapkamertje kon bereiken, stond naast het huishoudelijk werk ook in voor het onderhoud van de tuin.

De maaltijden waren er bescheiden, met groenten uit de eigen moestuin. Ook Fanny hielp regelmatig in het huishouden en ging met de fiets naar de winkel.

 

Het testament

In de loop van 1955 overhandigde Fanny Van Doren - die kinderloos was gebleven - een eigenhandig geschreven testament aan haar notaris. De villa Le Coin Perdu, met omliggend park van ongeveer een hectare groot, werd daarin aan de gemeente Genk geschonken, maar niet zonder er een uitdrukkelijke wens aan te koppelen.

Fanny overleed op 5 oktober 1956. De notariële akte, gedateerd 7 november 1956 vermeldt:

"La villa 'Le Coin Perdu' et les terres y attenant, je les lègues à la commune de Genck. J'aimerais que cette maison fut consacrée à un organisme intellectuel, soit: école de peinture, de musique, bibliothèque ou à défaut, à un but philanthropique. Si possible, j'aimerais que les meubles anciens, cuivres et étains anciens, ainsi que les tableaux accrochés aux murs, restent attachés à l'immeuble, ceci en souvenir du peintre de Genck, Emile Van Doren." 

 

De villa wordt museum

In 1975, na verschillende functies, onder andere als repetitieruimte voor een theatergezelschap en woning voor diverse gezinnen, besliste het college van burgemeester en schepenen om de voormalige kunstenaarswoning volledig te restaureren en in te richten als museum. De schilderijen, die jarenlang opgeborgen waren in het politiebureau van Waterschei, zouden eindelijk naar huis kunnen terugkeren.

Het Gemeentelijk museum en kultuurhuis Emiel Van Doren opende op 22 september 1976 de deuren en werd, naast museum, ook de vergaderplek van de cultuurraad en de thuisbasis van Heemkring Heidebloemke, die in de kelders een heemmuseum uitbouwde.

Heemkring Heidebloemke ruilde Le Coin Perdu in de zomer van 2008 in voor een nieuwe kantoorruimte in de gloednieuwe Genkse bibliotheek.

Deze verhuis luidde een nieuwe renovatie en collectiebeleid in, die resulteerde in het Emile Van Dorenmuseum - Huis van Landschap en Kunst.

 

Vandaag vertelt het Emile Van Dorenmuseum. Huis van landschap en kunst het verhaal van Emile Van Doren en het kunstenaarsdorp Genk (periode 1840-1940). Daarnaast zet het museum actief (o.a. met kunstenaars in residentie) de relatie tussen landschap en hedendaagse kunst prominent op de agenda.